Menu

Upadłość

Kiedy wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości?

Zgodnie z art. 20 ust .1 ustawy Prawo Upadłościowe wniosek o ogłoszenie upadłości (oprócz samego dłużnika) może złożyć każdy z jego wierzycieli osobistych.

Przesłanką do ogłoszenia upadłości jest występowanie stanu niewypłacalności dłużnika, tj. utrata zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, jeśli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (tzw. przesłanka płynnościowa niewypłacalności), o czym świadczy art.11 ust. 1a ustawy prawo upadłościowe.

Zgodnie z art. 11 PrUp wierzyciel musi zachować szczególną ostrożność przy stwierdzaniu istnienia lub nieistnienia przesłanki niewypłacalności dłużnika.

W sprawie, w której adwokat Marta Witkowska reprezentowała wierzyciela, zauważono opóźnienia w płatnościach wobec niego. Wierzyciel zaczął mieć wątpliwości co do wypłacalności swojego kontrahenta, zwłaszcza że zdobył informacje o innych nieuregulowanych zobowiązaniach finansowych tego podmiotu wobec innych firm. Brak zapłaty za wymagalne zobowiązania potwierdził podejrzenie o niewypłacalności dłużnika. Wierzyciel, działając z należytą starannością, podjął decyzję o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, kierując się faktem materializacji stanu niewypłacalności spółki, wynikającego ze znacznego przeterminowania zobowiązań przekraczających 90 dni, zgodnie z art. 11 ust. 1 PrUp.

Art.24 tej samej ustawy stanowi, że wierzyciel musi uprawdopodobnić swoją wierzytelność w składanym wniosku.

Jednak nie każdy wierzyciel może złożyć taki wniosek- uprawnionym podmiotem do tego typu czynności jest wyłącznie wierzyciel osobisty.

Wierzyciel osobisty a rzeczowy

Wierzycielem osobistym jest osoba lub instytucja, która ma prawo żądać od dłużnika spełnienia świadczenia, które może obejmować zarówno majątek osobisty, jak i inne zasoby dłużnika, takie jak pensje czy zasiłki.

Przykład: Jan Kowalski udzielił pożyczki Adamowi Nowakowi w kwocie 5000 zł. W żaden sposób jej nie zabezpieczył np. hipoteką umowną, czy zastawem rejestrowym. Jan Kowalski posiada wyłącznie wierzytelność osobistą wobec Adama Nowaka.

Wierzycielem rzeczowym zaś jest podmiot, który ma prawo dochodzić swoich roszczeń wyłącznie z określonych rzeczy, która została zabezpieczona w umowie, np. nieruchomości lub ruchomości.

Przykład: Bank udzielił spółce kredytu hipotecznego na zakup nieruchomości komercyjnej.  Kredyt ten, oprócz zabezpieczenia hipotecznego na kupionej nieruchomości, został zabezpieczony hipotecznie na lokalu członka zarządu. Bank wobec członka zarządu spółki staje się wyłącznie wierzycielem rzeczowym. Nie może skierować egzekucji do innych składników majątku członka zarządu.

Kluczową zatem różnicą pomiędzy tymi rodzajami wierzycieli jest zakres odpowiedzialności (wierzyciel osobisty może dochodzić roszczeń z całego majątku dłużnika, podczas gdy wierzyciel rzeczowy ogranicza swoje roszczenia do konkretnej rzeczy) oraz priorytet egzekucji (wierzyciel rzeczowy ma pierwszeństwo egzekucji swoich roszczeń przed wierzycielami osobistymi, co daje mu przewagę w sytuacjach, gdy dłużnik ma problemy finansowe.

Zrozumienie różnic pomiędzy tymi dwoma typami wierzycieli jest kluczowe dla dłużników, aby mogli lepiej zarządzać swoimi zobowiązaniami i zrozumieć swoje prawa oraz obowiązki w kontekście prawa cywilnego.

Publikowane treści nie stanowią porady prawnej. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ich wykorzystanie przez czytelnika. Jeżeli potrzebujesz indywidualnej porady, umów się na spotkanie (Katowice, Bielsko – Biała – tel. +48 33 861 84 57).

Powiązane wpisy