Przyjęcie układu oznacza zagłosowanie przez wierzycieli za układem. Przyjęcie układu odbywa się na bardzo precyzyjnych zasadach. Układ zostaje przyjęty, jeżeli uzyskał poparcie większości wierzycieli reprezentujących 2/3 kapitału do spłaty we wszystkich grupach. Jednakże od tej zasady ustawa przewiduje dwie grupy wyjątków. Pierwsza grupa wyjątków dotyczy sytuacji, w której za przyjęciem układu głosowali wierzyciele mający łącznie co najmniej połowę sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Może do tego dojść w dwóch przypadkach. Po pierwsze, za przyjęciem układu głosowała większość grup wierzycieli, w tym co najmniej jedna grupa wierzycieli spośród: wierzycieli ze stosunku pracy, z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa rolnego lub wierzycieli posiadających wierzytelności zabezpieczone rzeczowo na majątku dłużnika, w zakresie, w jakim wierzytelności te znajdują pokrycie w przedmiocie zabezpieczenia lub wierzycieli, o którym mowa w kategorii pierwszej zaspokojenia w upadłości. Jest to zazwyczaj Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W sytuacji, w której taki warunek nie zostanie spełniony, to za przyjęciem układu musi wypowiedzieć się co najmniej jedna grupa wierzycieli, która w upadłości otrzymuje jakiekolwiek zaspokojenie swojej wierzytelności, przy zastosowaniu wyceny zakładającej kontynuację działalności przedsiębiorstwa dłużnika. Jeśli jednak wierzyciele z grupy o niższym stopniu zaspokojenia w postępowaniu upadłościowym otrzymają w drodze układu jakiekolwiek zaspokojenie, to wierzyciele z grupy albo grup o wyższym stopniu zaspokojenia w postępowaniu upadłościowym, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, muszą uzyskać w drodze układu pełne zaspokojenie w terminie określonym w układzie.
